menu

Zwangerschapsvergiftiging


Alles over zwangerschapsvergiftiging

Zwangerschapsvergiftiging

Universiteit Hasselt - Knowledge in action

WAT?

Wat is pre-eclampsie?

Pre-eclampsie, oftewel "zwangerschapsvergiftiging", is een aandoening die zwangere vrouwen kan treffen vanaf de tweede helft van de zwangerschap tot zes weken na de bevalling. De aandoening heeft een nadelige invloed op zowel de moeder als het ongeboren kindje. Ongeveer 3-5% van alle zwangerschappen worden beïnvloed door pre-eclampsie.

Pre-eclampsie is een aandoening die onverwachts optreedt. Het wordt gekarakteriseerd door een hoge bloeddruk (hypertensie, gemeten op twee verschillende momenten per dag) en de overmatige aanwezigheid van eiwitten in de urine (proteïnurie, meer dan 300 mg/24u). Dit wordt steeds gecontroleerd tijdens de routinematige afspraken bij uw arts of vroedvrouw. In een normale zwangerschap ligt de bloeddruk rond 120/80 mmHg en bedraagt het eiwitverlies minder dan 300 mg/24u.


Pre-eclampsie kan onderverdeeld worden in 2 groepen:

Vroege pre-eclampsie

Hierbij wordt pre-eclampsie vastgesteld voor 34 weken. Dit is de meest ernstige vorm waarbij de situatie snel evolueert. De bloeddruk kan oplopen tot meer dan 160/100 mmHg. Het eiwitverlies in de urine bedraagt vaak meer dan 3g/24u. De baby heeft bij 80% van de gevallen een groeiachterstand. In dit geval ligt de oorzaak vooral bij een slecht werkende moederkoek of wanneer er foute genen aanwezig zijn in het lichaam.

Late pre-eclampsie

Bij late pre-eclampsie, de mildere vorm, ontwikkelt pre-eclampsie zich na de 34e week. De bloeddruk ligt dan rond 140/90 mmHg en de proteinurie bedraagt meer dan 300mg/24u. De groei van de baby is slechts bij 20% van de patiënten verstoord. De oorzaak ligt hier eerder aan secundaire factoren, zoals een hoge leeftijd, een verhoogd BMI, een tweelingzwangerschap, …

Zwangerschappen met bloeddrukproblemen kunnen resulteren in ziektes en sterfte bij moeder en kind. Wanneer pre-eclampsie bijvoorbeeld niet behandeld wordt, dan kan dit leiden tot orgaanfalen bij de moeder, zoals ‘eclampsie’ of stuiptrekkingen die blijvende hersenschade kunnen uitlokken. Een te vroeg geboren baby met groeiachterstand kan levenslange gevolgen met zich meedragen.