Logo UHasselt

menu

UHasselt


Nieuws

Logo UHasselt Universiteit Hasselt - Knowledge in action

< OVERZICHT

Grote zorgbehoefte zelfs maanden na milde coronabesmetting    17 sep 2020

Grote zorgbehoefte zelfs maanden na milde coronabesmetting
17 sep 2020

CONTACTPERSOON

Prof. dr. Chris BURTIN

32-11-268996

chris.burtin@uhasselt.be


 

Een deel van de coronapatiënten die een milde besmetting met COVID-19 opliepen en niet in het ziekenhuis werden opgenomen, heeft nog steeds hulp nodig van partner, familie of professionele diensten bij het uitvoeren van dagdagelijkse taken, mobiliteit en persoonlijke verzorging. Dat blijkt uit onderzoek bij 210 coronapatiënten in Vlaanderen door Universiteit Hasselt, kenniscentrum CIRO, Universiteit Maastricht en het Nederlandse longfonds. Opvallend de bevraagden waren gemiddeld 41 jaar oud en hadden voor hun coronabesmetting vrijwel geen zorgbehoefte. “Het aantal mantelzorgers is dus door COVID-19 zeker toegenomen”, zeggen dr. Anouk Vaes en prof. dr. Chris Burtin.

Binnen de groep van 210 ondervraagde coronapatiënten gaf 30 procent van de bevraagden aan dat ze drie maanden na de besmetting met een milde vorm van COVID-19 nog steeds volledig of in grote mate afhankelijk waren van anderen bij dagelijkse activiteiten. “Het gaat hierbij over doodgewone zaken zoals lichaamsverzorging, het aan- en uitkleden, maar ook eten bereiden en zich vlot kunnen verplaatsen”, zegt onderzoekster Anouk Vaes (CIRO).

De bevraging werd afgenomen bij een relatief jonge groep patiënten, met een gemiddelde leeftijd van 41 jaar, die vóór de besmetting vrijwel geen zorgbehoefte hadden. “Dat maakt deze resultaten nog opvallender”, zegt Chris Burtin (UHasselt). “Zeker omdat deze groep op de schaal van zorgbehoevendheid (CDS, Care Dependency Scale), waarmee men bepaalt hoe afhankelijk een persoon is van een ander voor zorg, even slecht scoren als patiënten met chronisch nierfalen en zelfs erger dan patiënten met hartfalen en vergevorderde COPD. En dat dus na een besmetting waarvan ze niet eens gehospitaliseerd dienden te worden. De schade die het coronavirus kan aanbrengen aan het lichaam is dus zeer groot.” Dit alles heeft uiteraard ook een effect op het aantal mantelzorgers, zeggen de onderzoekers. Want het zijn meestal de partner of familieleden die de zorg op zich nemen.

“Hier word je moedeloos van”

Natasja Van de Peppel is één van de patiënte die deelnam aan het onderzoek. “Ik ben 37 jaar en de afgelopen 5,5 maanden waren voor mij een echte hel, sinds ik besmet raakte met COVID-19”, vertelt ze. “Nog iedere dag voel ik de gevolgen van de ziekte. Alles komt met golven. De ene dag ben ik ontzettend vermoeid, de andere dag heb ik ontzettend last van koude-aanvallen, braken, diarree of vergeetachtigheid. Iedere dag brengt andere gezondheidsproblemen met zich mee. Boodschappen doen lukt me niet meer, ik kom amper toe aan het huishouden, laat staan dat ik mij nog vlot kan verplaatsen. Familie heb ik helaas niet in de buurt, dus ik moet rekenen op huishoudhulp aan huis om rond te komen. Op hulp van kinesisten aan huis kan ik helaas ook niet rekenen omdat ik nooit opgenomen ben geweest in het ziekenhuis, en ik kan me simpelweg niet genoeg verplaatsen om in een praktijk verschillende keren per week te revalideren. Ik word hier ontzettend moedeloos van, nergens kan ik terecht voor hulp en niemand kan me vertellen hoe lang ik zo nog verder moet leven met deze gezondheidsproblemen. En ik ken heel wat lotgenoten, wij hebben dringend nood aan meer professionele begeleiding van diëtisten, logopedisten, kinesisten, neurologen en eventueel ook psychologen omdat het herstel echt loodzwaar is. Ik voel me echt alsof ik behoor tot een vergeten groep.”

“Alsof je longen scheuren”

Ook Patty Van deuren ondervond maandenlang ontzettende last na haar coronabesmetting. Ondertussen is zij gelukkig aan de beter hand, maar tot vandaag zijn de sporen van de ziekte nog  zichtbaar. “Op 13 maart raakte ik besmet met COVID-19. Pijlsnel ging mijn gezondheid achteruit. Wekenlang kampte ik met ademnood waarbij ik zelfs het gevoel had dat mijn longen gingen scheuren, maar omdat mijn saturatieniveau stabiel bleef, werd ik nooit in het ziekenhuis opgenomen. Tot vier maanden na de besmetting moest ik rekenen op de hulp van mijn kinderen voor boodschappen of maakten mijn buren en vrienden eten voor me klaar. Niets kon ik zelf nog. Gelukkig komt er nu verbetering in mijn situatie, mijn immuunsysteem reageert nog steeds slecht met heel wat kwaaltjes als gevolg, maar als ik mij niet te zeer inspan, kan ik de meeste dagdagelijkse activiteiten terug aan. Ga ik over mijn grens, dan betaal ik de dagen nadien natuurlijk de rekening.” 

Ooit nog herstellen van COVID-19?

In juni leidde deze onderzoeksgroep, met leden van UHasselt, Universiteit Maastricht, kenniscentrum CIRO en Longfonds Nederland, al een studie naar de gezondheidsproblemen waar patiënten na een milde COVID-19 besmetting mee blijven kampen. De vaakst gehoorde klachten hierbij waren vermoeidheid, kortademigheid, hoofdpijn, spierpijn en een blijvende druk op de borst. Maar liefst 65% van de bevraagden maakten zich ook zorgen of ze ooit nog volledig zouden herstellen van corona. “Door gebrek aan hulp en aandacht voor deze patiënten die nooit in het ziekenhuis zijn opgenomen, dreigt deze groep patiënten tussen schip en wal terecht te komen”, besloten de onderzoekers toen. Die bezorgdheden zijn ook na de analyse van deze resultaten niet verdwenen.