Reünie: geneeskunde - Class of 1996

Vanaf een bepaalde leeftijd voltrekt zich een bijzonder fenomeen. 

Het aantal levensjaren dat je achter de rug hebt kan je uitdrukken in halve eeuwen, decennia geleden behaalde je je diploma en je kinderen hebben de leeftijd bereikt waarop ze op de schoolbanken zitten waar je zelf niet nog zo lang geleden uren hebt doorgebracht.

Het is een nostalgisch moment.

Met deze gedachten in het achterhoofd besloten we, alumni geneeskunde, in het voorjaar van 2026 een reünie te organiseren voor de studenten die in juni (of augustus) 1996  hun kandidaturen afsloten aan het toenmalig Limburgs Universitair Centrum in Diepenbeek. Voor de meesten van ons was het effectief dertig jaar geleden dat we rondliepen in de gebouwen van de universiteit, al is het voor sommigen onder ons de plaats waar tegenwoordig hún kinderen studeren.

De eerste uitdaging bleek het traceren van onze jaargenoten. De Universiteit van Hasselt gaf ons een lijst van afgestudeerde namen maar zonder enige contactgegevens. Er was nog een fotoboek in omloop (een facebook avant la lettre) met namen en thuisadressen van 30 jaar geleden met vaste telefoonnummers van ouders.

Toen we afstudeerden bestond het concept van een GSM nog niet. Internet was een fenomeen dat we eigenlijk maar moeilijk konden begrijpen. Toen we in de derde kandidatuur zaten werd er een lokaal vrijgemaakt in het universiteitsgebouw  waar enkele computers stonden en waar je ‘op internet’ kon. Daar zaten we dan soms voor het scherm, onwetende over wat we eigenlijk moesten intypen en welke toevoeging dit verschijnsel betekende voor ons reeds rijk gevulde studentenbestaan. Overtuigd van het feit dat dat internet  geen lang leven zou beschoren zijn gingen we terug naar de agora want daar speelde het echte leven zich af. 

Maar dankzij dit internet slaagden we er nu wel in om bijna iedereen te lokaliseren, in binnen- en buitenland

Op 17 oktober staan we als organiserend comité (Raf, Sven, Nele en Heleen) klaar om iedereen te verwelkomen op de eerste reünie van afstudeerjaar 1996. Het enthousiasme was groot toen we de eerste berichten uitgestuurd hadden in juni en dat vertaalde zich in een groot aantal inschrijvingen. 

De eerste reactie van de aanwezigen – na het spontane ‘je bent nog niets veranderd’ – is er één van ongeloof over de gedempte agora. Er zijn een aantal constanten die terugkomen gedurende die namiddag en avond maar het feit dat de agora, dat het kloppend hart was en is van de universiteit, er zo vlak bij ligt  is een  ontnuchterend feit. Op deze plaats sleten we uren en uren, al pratend, studerend, slapend na een zware cantus de avond tevoren, luisterend naar beginnende bands met onbekende zangers (zoals ene Stef Kamil Carlens) en lonkend naar die ene knappe van economie/biologie/fysica in een berglandschap van bordeaux blokken.

We worden rondgeleid door Jan, het toenmalige hoofd van de technische dienst van het LUC en gelegenheidsgids van de Universiteit Hasselt.

De mentaliteit van toen, die van optimisme, ondernemingszin en ontwikkeling is nog even sterk aanwezig en dat merk je aan de geplande en gerealiseerde uitbreidingen : de Wetenschapstoren, de vernieuwde bibliotheek, het restaurant met Wintertuin en inspirerende uitspraken op de muren.

Maar het is vooral de unieke herinnering aan de dissectiezaal,  de kasten met onze ‘eigen’ lichamen waar we een heel jaar in groepjes van 4 elk klein onderdeel van het menselijk lichaam op- en onderzochten, die enthousiaste reacties teweeg brengt. 

Het is tevens de plaats waar er blijkbaar giftige formoldamp opsteeg uit de lichamen, die in je kledij trok en zich vermengde met de doorrookte geur van de fuif van de vorige avond. Die goede oude tijd.

De anatomiezaal is volledig gemoderniseerd, er is een gesofisticeerd ventilatiesysteem en de kasten aan de zijmuren zijn verdwenen. We lopen door het kleine anatomiemuseum met organen op sterk water en eindigen de toer op de banken van aula H6.

Dankzij de alumni-vereniging van de UHasselt krijgen we na afloop allen een linnenzak met informatie over de universiteit én een degelijke beker.

Een suggestie voor komende reünies : steek een stuk vloerbedekking met noppen in de goodiebag. Een ideale onderzetter voor de koffiebeker, een hartverwarmend souvenir voor alumni én recyclage in haar puurste vorm.