Sari Kees

Na de middelbare school ging ik revalidatiewetenschappen en kinesitherapie studeren, omdat…

“de opleiding mooi aansloot bij mijn passie voor sport. Lange tijd wist ik eigenlijk niet goed wat ik wou studeren. Tot ik op de SID-in in gesprek raakte met professor Valentijn Schroyen. Na dat gesprek viel alles op zijn plaats.”

Wat studeren in Diepenbeek zo bijzonder maakte, was…

“de persoonlijke aanpak en de grote flexibiliteit. Als topsportstudent kon ik altijd rekenen op begrip en ondersteuning: examens of lessen verplaatsen was nooit een probleem. Mijn proffen kenden mij persoonlijk en wilden me oprecht vooruithelpen.”

Mijn favoriete plekje op de campus, was …

“de agora. Het kloppend hart van de campus: daar kwam je iedereen tegen en kon je even ontspannen tussen de lessen door.”

De docent die mij het meest inspireerde, was ….

“Alle praktijkdocenten maakten indruk. Dat waren voor mij ook de fijnste lessen: praktisch, interactief en meteen toepasbaar. De voorbije jaren was Marga Swerts een echte steunpilaar. Zij begeleidde mij bij het organiseren van mijn verdiepende – waaronder ook een - buitenlandse stage bij mijn voetbalclub in Engeland. Ik kon die stage spreiden over twee jaar, en Marga dacht op elk moment actief met mij mee. Ze wees me telkens in de juiste richting.”

Als student was ik…

“gedreven, met die typische topsportmentaliteit. In mijn praktijkvakken wou ik echt uitblinken en tonen wat ik kon. Voor theoretische vakken was ik wat pragmatischer en legde ik de lat iets lager. De laatste twee jaar heb ik heel bewust geprobeerd om toch ook wat te genieten van het studentenleven. Ik dronk meestal water, dus écht uit de hand liep het nooit (lacht), maar ik ging wel naar de Verkiezingsweek en naar Pukkelpop. En toen mijn vrienden een weekendje naar Parijs trokken terwijl ik die maandag examen had, ben ik gewoon meegegaan. In de auto studeerde ik de hele tijd, maar intussen genoot ik ook volop van de tijd samen. Wat kan ik zeggen: ik heb behoorlijk wat last van FOMO.” 

Als er één ding is dat ik aan UHasselt geleerd heb, is het…

“veel ballen in de lucht houden – figuurlijk dan. De opleiding was een uitstekende leerschool in flexibel plannen en verschillende verantwoordelijkheden combineren.”

Hoe zou jij jouw job omschrijven in max. 5 zinnen?

“Profvoetballer zijn is meer dan negentig minuten per week op het veld staan. Er komt heel wat bij kijken. Het vraagt fysieke topprestaties, maar ook minstens evenveel mentale weerbaarheid. Je leeft voortdurend met concurrentie en moet jezelf elke dag opnieuw bewijzen. In de Engelse competitie is een basisplaats nooit gegarandeerd: die moet je elke week opnieuw verdienen. Dat houdt je scherp. Ook de media-aandacht hoort er gewoon bij.”

Wat vind je het allerleukste / uitdagende aan die baan?

“Het voelt nooit aan als werk. Elke dag buiten trainen, fysiek bezig zijn, en doen wat je graag doet: dat blijft een luxe. Het meest uitdagende is de mentale druk. Je moet immers constant op topniveau presteren. En leven in een ander land, in een omgeving waar alles rond voetbal draait, kan soms ook best eenzaam zijn.”

De sleutel voor succes ligt volgens mij bij…

“de juiste keuzes maken op het juiste moment. Geduld hebben. Jezelf goed kennen – zowel je sterktes als je zwaktes – en bereid zijn om tussenstappen te zetten. Niet willen lopen voor je kan kruipen. Jezelf een groeitraject gunnen. En vooral: nuchter blijven. Met beide voeten op de grond.”

Mocht je iets willen/kunnen terugdoen of teruggeven aan je alma mater: wat zou dit zijn?

“Ze mogen me altijd bellen voor een gastcollege of een alumni-event. Of voor een sessie rond de vraag hoe kinesitherapeuten best omgaan met topsporters. Daarover kan ik zeker iets waardevols vertellen.”