Sharareh Hosseinzadeh
“Ik heb een ongelooflijke honger naar nieuwe kennis“
“Van moleculen naar patiënt”: zo vat Sharareh Hosseinzadeh haar carrièrepad samen. Op haar achttiende verliet ze Iran met een koffer vol hoop en een ontembare honger naar kennis. In Canada bouwde ze een nieuw leven op. Dokter worden kon niet, maar in toxicologie en farmacologie ontdekte ze haar roeping: begrijpen hoe wetenschap mensen raakt.
Jezelf blijven voeden en herbronnen
Reizen, bijleren, jezelf telkens opnieuw uitvinden: het is de rode draad in het leven van Sharareh Hosseinzadeh. “Ik heb een ongelooflijke honger naar nieuwe ideeën en kennis, en het grote geluk dat mijn carrière mij dat telkens weer bood.” Ze woonde in elf landen, en nam de meest uiteenlopende rollen op binnen geneesmiddelenontwikkeling en klinisch onderzoek. “Elke stap bracht nieuwe perspectieven, nieuwe ideeën en nieuwe energie”, vertelt ze. “Ook mijn opleiding aan UHasselt, die ik combineerde met een voltijdse baan, voelde als herbronning. Een kans om opnieuw nieuwsgierig te worden, verwondering te voelen en mijn blik te verruimen.”
Van formules naar mensen
Sharareh bouwde een indrukwekkende internationale carrière uit op het kruispunt van wetenschap, patiënt-partnerschap en leiderschap. Ze leidde een groot onderzoeksteam bij wereldspelers als Novartis, maar gaandeweg verschoof haar focus: van nieuwe molecules naar onvervulde zorgnoden van patiënten. “Farmaceutisch onderzoek, klinische ontwikkeling, patiënten-engagement: dat hoort allemaal samen”, zegt ze. “Je moet de chemische formules en de regelgeving begrijpen, maar zonder te weten wat patiënten écht nodig hebben, kan je geen sterke klinische studie opzetten. Toch was dat lange tijd geen evidentie.” Met haar College Champion Network pionierde ze destijds bij Novartis: tachtig vrijwilligers gingen rechtstreeks in gesprek met patiënten om hun ervaringen te vertalen naar beter onderzoek. “Vandaag is die stem van de patiënt gelukkig geen randnoot meer, maar het hart van elk klinisch onderzoek.”
Nieuwe grenzen, nieuwe energie
Na een imposant parcours kiest Sharareh vandaag bewust voor een sabbatjaar en gunt ze zichzelf een jaar om te ademen, te reflecteren en te leren. “Dat is nodig om het beste van jezelf te blijven geven”, zegt ze. “Er liggen nog zoveel uitdagingen in de gezondheidszorg en ik wil blijven deel uitmaken van de oplossing. Misschien in beleid, misschien in onderzoek. Maar om dat te kunnen doen, moet je blijven bewegen, jezelf blijven voeden en durven groeien.”
Korte bio
STUDIES
- 1992: bachelor Pharmacology and Toxicology, University of Toronto (Canada)
- 1993: master Pharmacy Management & jurisprudence, University of Toronto (Canada)
- 2010-2012: master Biomedical Science, Environmental Health (UHasselt)
WERKERVARING
- 1993-1995: Formulatiechemicus bij Purdue Pharma en Apotex (Canada)
- 1995-2003: Clinicial Research Scientist bij AstraZeneca (Canada), RxKinetics (VS) en Alllergan (VS)
- 2003-2013: Senior wetenschapper bij Novartis Vaccines (Italië) en Medtronic (Nederland)
- 2013-2017: Directeur Respiratory Clinical Development bij Novartis (Zwitserland)
- 2017-2022: Global Head, Scientific Patient Engagement in Global Drug Development bij Novartis (Zwitserland en Canada)
- 2024 – nu: Lid van de adviesraad van de Clinical Research Association (Canada), lid van de Task Group en adviseur MRCT Center (VS), senior klinisch consultant en directeur bij de University of Toronto (Canada), visiting sholar aan KU Leuven
10 vragen voor Sharareh
Na een opleiding farmaceutische wetenschappen ging ik – terwijl ik nog voltijds werkte - biomedische wetenschappen studeren, omdat…
“ik voelde dat de wetenschap sneller evolueerde dan ikzelf, zeker na de doorbraak van het menselijk genoomonderzoek. Terwijl ik in Italië werkte aan een vaccin voor pandemische vogelgriep, begon ik actief te zoeken naar een manier om mijn kennis te verdiepen. Het programma Biomedical Sciences – Environmental Health aan UHasselt sprak mij meteen aan: de opleiding verenigde mijn passie voor gezondheid, milieu en preventie.”
Wat studeren in Diepenbeek zo bijzonder maakte, was…
“de combinatie van kleinschaligheid en ambitie. Na het leven in een grote stad zoals Toronto voelden de groene campus, de fietspaden en de menselijke aanpak als een veraderming. In kleine klasgroepen werden discussies diepgaand en persoonlijk, terwijl de samenwerking met Maastricht een internationale horizon bood. Studeren aan een kleine universiteit met een groot hart én grote ambities: dat voelde meteen goed.”
Mijn favoriete plekje op de campus, was …
“Het sportcentrum. Sport was voor mij de manier om mijn hoofd leeg te maken. Terwijl ik rende, verwerkte ik alle kennis van de dag.“
De docent die mij het meest inspireerde, was ….
“Professor Jan Colpaert. Hij daagde ons uit om verder te denken en sprak toen al - lang voordat dat mainstream was - over de gezondheisrisico´s van klimaatverandering. Ook professor Tim Nawrot maakte buitengewoon veel indruk met zijn onderzoek naar luchtvervuiling en preventieve gezondheid. Hun lessen leerden me: echte gezondheid begint bij preventie. En ik herinner me nog levendig het vak biostatistiek van professor Geert Molenberghs. Hij was een geweldige docent. Sommige voorbeelden van baten-risicoanalyses die hij met ons deelde, bleken later bijzonder nuttig in mijn klinisch onderzoek.”
Als student was ik…
“De oudste in de groep, maar dat vond ik net een troef. Ik kon mijn ervaring delen en andere studenten coachen en motiveren. Ik had een drukke agenda en combineerde studeren met een voltijdse baan, maar mijn motivatie was groot. In het weekend trok ik er vaak op uit: met de trein nieuwe steden ontdekken, papers lezen onderweg, België leren kennen. Leren, werken én leven – dat alles tegelijk hield me in balans.”
Als er één ding is dat ik aan UHasselt geleerd heb, is het…
“De waarde van lokale, duurzame landbouw. Het idee dat gezondheid ook begint bij wat we produceren, consumeren en hoe we onze omgeving verzorgen.”
Hoe zou jij jouw job omschrijven in max. 5 zinnen?
“Ik bouwde een carrière uit op het snijvlak van farmaceutisch onderzoek, klinische ontwikkeling en patiëntenbetrokkenheid. Bij Novartis behoorde ik tot de eersten die patiëntinzichten integreerden in geneesmiddelenonderzoek – we bouwden bruggen tussen wetenschap en patiëntenkennis en -ervaring. Vandaag neem ik bewust een sabbatjaar om opnieuw te leren en te groeien. Maar mijn doel blijft onveranderd: deel zijn van de oplossing voor de gezondheidsuitdagingen van morgen.”
Wat vind je het allerleukste / uitdagende aan die baan?
“Mensen inspireren. Ik krijg energie van teams die goed samenwerken met passie en betrokkenheid. Wanneer ik voel dat we samen iets betekenisvols opbouwen, dan weet ik: dit is waarom ik dit doe. Die gedeelde motivatie is aanstekelijk.”
De sleutel voor succes ligt volgens mij bij…
“Zorg goed voor jezelf. Je bereikt je doelen alleen maar als je gezond, gefocust en veerkrachtig blijft. Ik maak voor mezelf altijd een vijfjaren-roadmap - en tactisch plan - om richting te houden, maar bouw even bewust tijd in om op te laden. Tijdens de werkuren geef ik alles, daarna laat ik los. Overuren heb ik nooit gemaakt. Succes draait niet om lange werkuren, maar om visie, helderheid, energie en voldoening.”
Mocht je iets willen/kunnen terugdoen of teruggeven aan je alma mater: wat zou dit zijn?
“Mijn tijd. Ik zou graag studenten begeleiden die zoeken naar hun pad in de biomedische wetenschappen. Hen helpen nadenken over hun toekomst, over hoe ze impact kunnen creëren. En ik deel graag mijn ervaring en publicaties. Mentorschap is, denk ik, de mooiste manier om iets terug te geven.”