Onze spieren veranderen voortdurend onder invloed van training, veroudering of ziekte. Dit merken we bijvoorbeeld aan veranderingen in spierkracht, uithoudingsvermogen of het gemak waarmee we dagelijkse activiteiten uitvoeren. Deze zichtbare effecten zijn echter het resultaat van talloze cellulaire en moleculaire aanpassingen in het spierweefsel. Binnen REVAL bestuderen wij daarom skeletspieren van het cellulaire niveau tot de dagelijkse spierfunctie, om te begrijpen hoe spierfunctie achteruitgaat door ziekte, blessure of veroudering en hoe we deze kunnen verbeteren door training, revalidatie of gerichte leefstijlinterventies.

Hiervoor combineren we een brede waaier aan complementaire onderzoekstechnieken. We meten spiervolume en spierkracht in verschillende spiergroepen en koppelen deze functionele metingen aan mechanistische analyses. Zo gebruiken we bijvoorbeeld near-infrared spectroscopy (NIRS) om het zuurstofverbruik van spieren te bepalen. Daarnaast nemen we spierbiopten af bij gezonde proefpersonen en patiënten. Deze analyseren we vervolgens op structureel, moleculair en functioneel niveau. Op deze manier kunnen we bijvoorbeeld onderzoeken of veranderingen in spierfunctie ontstaan door verschillen in de kracht die individuele spiervezels kunnen leveren of door specifieke moleculaire aanpassingen.

Door deze geïntegreerde aanpak slaan we een brug tussen wat er gebeurt in onze spiercellen en hoe spieren daadwerkelijk functioneren in het dagelijks leven. Onze analyses voeren we uit bij uiteenlopende populaties, van personen met obesitas, COPD, lage rugpijn of kanker tot ouderen en atleten met blessures.

Pre- en postoperatieve revalidatie van patiënten die een lumbale fusie op een of twee niveaus ondergaan in kader van degeneratief lijden

Lumbale fusie vertoont internationaal een stijgende trend. Ondanks een fusieratio van meer dan 80%, meldt ongeveer 40% van de patiënten een suboptimaal postoperatief functioneren en wordt een teleurstellende werkhervatting gerapporteerd, met een belangrijke socio-economische impact als gevolg. Dit vestigt de aandacht op revalidatie, zowel voor als na de ingreep. Tot op heden bestaat echter een grote variatie tussen verschillende zorgverleners in het aanbieden en de inhoud van revalidatie, hetgeen het ontbreken van wetenschappelijk onderbouwde consensus weerspiegelt.

Dit onderzoeksvoorstel beoogt tegemoet te komen aan deze nood door 1) een perioperatief revalidatieprogramma te ontwikkelen voor lumbale fusie op een of twee niveaus voor degeneratieve aandoeningen, dat gedragen wordt door de betrokken belanghebbenden en 2) de effectiviteit van dit revalidatieprogramma te evalueren naar uitkomst voor de patiënt alsook voor de maatschappij.